Mateusza 28:19–20 – znaczenie i wyjaśnienie

Kontekst: władza Zmartwychwstałego

Wielkie Posłannictwo nie zaczyna się od wersetu 19, lecz od wersetu 18, który stanowi jego fundament: Jezus oświadcza, że dana Mu jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Polecenie, by iść i czynić uczniów, wynika wprost z tego oświadczenia. Uczniowie nie wyruszają z własnej inicjatywy ani na mocy ludzkiego mianowania – posyła ich ten, kto ma władzę nad każdym narodem, każdą kulturą i każdą epoką.

Mateusz umieszcza tę scenę na galilejskiej górze, co przywołuje inne przełomowe chwile jego Ewangelii: Kazanie na Górze (Mateusza 5–7) i Przemienienie (Mateusza 17). W narracji Mateusza góry często wyznaczają miejsca, w których niebo spotyka się z ziemią – to odpowiednie tło dla chwili, w której zmartwychwstały Pan posyła swoich naśladowców do zadania obejmującego cały świat.

Główne polecenie: czyńcie uczniów

W języku greckim jedynym trybem rozkazującym w Wielkim Posłannictwie jest mathēteusate – czyńcie uczniami. Pozostałe czasowniki („idąc”, „chrzcząc”, „ucząc”) to imiesłowy, które opisują, jak dokonuje się czynienie uczniów. Ta budowa gramatyczna ma praktyczne znaczenie: sednem zadania nie jest samo pójście, samo chrzczenie ani samo nauczanie – lecz kształtowanie ludzi na uczniów, czyli naśladowców, którzy uczą się od Jezusa i stają się do Niego podobni.

„Wszystkie narody” (panta ta ethnē) rozszerza misję poza granice Izraela na każdy lud na ziemi. W narracji Mateusza to niezwykłe poszerzenie, bo wcześniej Jezus skupiał swoją służbę w obrębie Izraela (Mateusza 10:5–6). Zmartwychwstanie zmienia zasięg: wspólnota, która poniesie nauczanie Jezusa, jest odtąd określona nie przez pochodzenie, lecz przez wierność Jemu.

Chrzest, nauczanie i formuła trynitarna

Chrzcząc „w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego” – to jedna z najwyraźniejszych formuł trynitarnych w Ewangeliach: trzy odrębne osoby wymienione pod jednym „imieniem” (w liczbie pojedynczej). Chrzest jest tu obrzędem włączenia do wspólnoty uczniów – publicznym wyznaniem przynależności do Jezusa i do Boga, którego On objawia. Tradycje chrześcijańskie różnią się w niektórych kwestiach teologii chrztu (sposób, czas, znaczenie), ale sama formuła jest wspólna niemal całemu Kościołowi.

„Ucząc je przestrzegać wszystkiego, com wam przykazał” – uczniostwo nie kończy się na chrzcie. Nauczanie jest ciągłe i całościowe: obejmuje wszystko, co przykazał Jezus. Odsyła to do całości Jego nauki w Ewangelii Mateusza, łącznie z Kazaniem na Górze. Celem nie jest sama wiedza, lecz posłuszeństwo – uczenie ludzi przestrzegać (żyć według) tego, czego nauczał Jezus.

„A oto Jam jest z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata” – Posłannictwo kończy się nie żądaniem, lecz obietnicą. Stała obecność Jezusa jest zarazem źródłem sił i motywacją do tego zadania. Ten sam, który ma wszelką władzę, jest obecny z tymi, których posyła. Obietnica zamyka Ewangelię tym samym motywem, od którego Mateusz ją zaczął: „Emanuel” – Bóg z nami (Mateusza 1:23).

Powiązane miejsca równoległe

• Mateusza 1:23 — „A nazowią imię jego Emanuel, co się wykłada: Bóg z nami” – obietnica otwierająca Ewangelię Mateusza, potwierdzona na jej końcu.
• Dzieje Apostolskie 1:8 — Jezus obiecuje moc Ducha Świętego do składania świadectwa „w Jeruzalemie, i we wszystkiej Judzkiej ziemi, i w Samaryi, aż do ostatniego kraju ziemi” – wersja Łukasza, równoległa do Wielkiego Posłannictwa.
• Jana 20:21 — „Jako mię posłał Ojciec, tak i ja was posyłam” – wersja Jana posłania po zmartwychwstaniu, połączona z tchnieniem Ducha.
• Rzymian 10:14–15 — Argument Pawła, że ludzie nie mogą uwierzyć, jeśli nikt nie zostanie posłany, by głosić – teologia stojąca za tym, dlaczego Posłannictwo ma takie znaczenie.
• Izajasza 49:6 — Sługa Pański zostaje dany „za światłość poganom” – starotestamentowe tło powszechnego zasięgu Wielkiego Posłannictwa.